Hastalıktan alınan dersler 1
Sağlıklı iken kendini çok güçlü ve kuvvetli zanneden insan, küçücük bir mikroba mağlup olarak yataklara düşüyor. Elinin altındaki sermayesi, yakınındaki ailesi, çevresindeki dostları hepsi bir noktaya kadar yardımcılar ama o noktadan sonrası yapayalnız kalıyor. Ve sadece Rabbi ile baş başadır.
Evet, Allah; bir tercih değil, her şeyden geriye kalan tek gerçektir. “Ben bütün aczimle buradayım. Allah, bütün esma ve sıfatıyla karşımda. Ve başka kimse yok.”, denilmesi gereken bir hakikat.
İşler yolundayken Allah’a imanın, hastalıkta iken faydası yok. Ne demek istediğimi anladınız! Önemli olan; hastalıkta iken Allah’a imanın daha müessir ve tesirli olmasıdır.

Sağlıklı iken hemen her şeyi kontrol altına aldığını zanneden insan, hastalıkla o kontrollerin gerçek olmadığını anlıyor. Mekân da zaman da kendi kontrolü altında olmadığı gibi bedeni ve bedenindeki hiçbir şeyin kontrolünün elinde olmadığını kavrıyor.
Varlığı yokluğuna, yokluğu varlığına denk bir cüz-i ihtiyârînin hâkimiyeti bile tartışmalı. Öncesi “yaptım” ifadeleri artık “yaptırıldı” ile hastalıkta güncelleniyor, tashih ediliyor.
Bir vesile olan paradan ziyade duanın tesiri, hastalıkta anlaşılıyor. O hâlde para biriktirmekten ziyade dua edecek dost kazanmaya bakmak elzemdir. Dua edecek kalbi işletmek en lüzumlusudur.
Hastalığı günahlara kefaret sayarlar, öyle de dua ederler.
Hz. Eyyub’un zellesi[1] ne idi ki, o dehşetli hastalığa maruz kaldı? Hangi hatası var idi de ona kefaret oldu? Bunu anlamakta zorlandım.

Günahlardan hâsıl olanı telafi etmek, ortadan kaldırmak için kullanılan kefaret, günah ve hataları örten, telafi eden sadaka, oruç, kurban gibi mal ve bedenle yapılan davranışları ifade eder.
Hz. Eyyub (as), günah işlemekten korunduğuna göre onun çektikleri zelle ile alâkalı olmalı.
Hz. Eyyub’un (as) sabrı, Hz. Muhammed’e (asm) ve ümmetine örnek gösterilmektedir. Kitab-ı Mukaddes’te anlatıldığına göre (Eyub, 1/1-8) Eyyub’un yedi oğlu, üç kızı vardı; ayrıca çok büyük bir servete sahipti. Fakat Allah onu büyük bir imtihana tâbi tuttu, Eyyub, çocuklarını ve servetini kaybetti, ağır bir hastalığa tutuldu, bütün bedenini çıban sardı. Nihayet Eyyub, sabrıyla imtihanı başardığını ispatlayınca, Allah da onun hastalığını iyileştirdiği gibi kaybettiklerinin yerine iki mislini verdi; böylece Eyyub, yeni evlâtlara ve büyük servete sahip oldu. “Ve bundan sonra yüz kırk yıl daha yaşadı ve oğullarını ve torunlarını gördü, dört göbek”[2]
Hz. Eyyub (as) ile alâkalı rivayetlere dikkat etmek, israiliyata kapılmamak gerekir. Gereken bilgi Kur’ân’da vardır. Bediüzzaman da bu ayetlere dayanarak Hz. Eyyub’un (as) kıssasında tafsilata girmeyip, tefsirini yapmıştır. Risale-i Nur’da kıssa-i Eyyubiyeyi meşhur olmuş olan münacatına dikkat çeker. O duayı bütün musibetzedelere manevi bir ilâç hükmünde kabul eder ve nazara verir.
Musibete, hastalığa mazhar olan kişi, sabredip hatta şükredip, geçen dakikalarının birer ibadet olduğu şuuruna varır ve dersini alır.
Kefaret meselesi, başka çeşit izah edilmeliydi derken, işte Bediüzzaman’ın yaptığına işaret etmek isteriz.
Mehmet Çetin
03.08.2026 Karşıyaka İzmir
[1] Peygamberlerin ismet (günahtan korunmuşluğu) sıfatı vardır. Yanılma, tökezleme, hata etme hâllerine zelle tabir edilir.
[2] https://kuran.diyanet.gov.tr/tefsir/S%C3%A2d-suresi/4011/41-44-ayet-tefsiri







Seracettin Sayar’ın yorumu
Hayat, Bakışının Rengidir
Güzel gören, yalnız gözleriyle bakmaz; kalbiyle de temaşa eder. Güzel düşünen ise hadiselerin kabuğuna değil, özüne yönelir. Bu yüzden hayat, herkes için aynı olsa da herkese aynı görünmez.
Zaman akar; bazen sevinçle, bazen hüzünle… Fakat insanın hakiki kudreti, zamanın değiştiremediklerine değil, bakışını güzelleştirmeye dayanır. Çünkü karanlık, ışığın kıymetini; zorluk, kolaylığın lezzetini; eksiklik ise tamamlanmanın anlamını öğretir. Varlık âlemi zıtlıklarla kurulan büyük bir denge içindedir.
Kötülük her zaman bir köşede bekler; fakat iyilik de daima kalbin kapısını çalar. İnsan hangi sesi dinlerse, dünyası onun rengini alır. Güzeli arayan, güzelliklerle karşılaşır; iyiyi çoğaltan, iyiliğin bereketini yaşar.
Hayat çoğu zaman bir ekin tarlası gibidir. Toprağa ne bırakırsan, vakti gelince onu bulursun. Sevgi eken muhabbet, merhamet eken huzur, samimiyet eken güven biçer. Çünkü hayatın en değişmez kanunlarından biri şudur: İnsan, ekmediği bir hasadın sahibi olamaz.
Öyleyse zamanın seyrine inat, güzel bakmaya devam edelim. Zira güzel düşünen ruh, her mevsimde kendine bir bahar bulur; hayatın lezzeti de biraz burada gizlidir.
Rastgele değil, rast gelsin… Gönlünüzdeki güzellikler hayatınıza aksın.
Güzel günlerlerle kalın…
Ömer Öçalan’ın yorumu
Bu gün, biraz işlerimiz vardı onları hallettik. Yazıyı okudum. Sabah bir iki satırını okuduğum zaman harika bir yazı olduğu kanaatı gelmişti. Gönlüne kalemine sağlık. İstifadeli bir ders
Nihat Sarıaltın’ın yorumu
Aynen öyle kardeşim. Allah razı olsun. Allah sağlığınıza kavuştursun
Eyüp Aktaş, Kıbrıs
Lâhika Mektubu Gibi.⚘️