Babam, Hacı Niyazi Çetin (1913-1992)

Manifaturacı ya da Altıncı Kör Niyazi diye tanınan ve bilinen rahmetli babamın; “Yetişmiş ekine giren sığırı çıkarma hışmıyla sabahları yataktan kalkıyorum.” sözü çalışma konusunda hep teşvik kaynağım olmuştu.

1947 li yılının sonlarında Cavlak’tan (Çayırönü) Koçhisar’a gelir. Göçmeden öncesi ve sonrası yıllarında bir kulaksız eşekle köy köy dolaşarak çerçicilik yaparmış. Tiftik ve yün alır pırtı verirmiş.

Veli Emmi’den satın alındığını işittiğim iki katlı kerpiç ev ve yan tarafındaki biraz büyükçe bahçe, çocukluğumun ilk hatıralarıdır. Bu hatıraları değerli ve bana gayret kaynağı olan rahmetli babamın ustalara amelelik yaparak oradaki evleri çoğaltması idi.

İyi hatırlıyorum “Sarı Bina” dediğimiz köşe başındaki evin inşaatında çalışan ameleleri, bir yemek molasında dinleyen babam, onlardan şunu naklederdi:

“Arkadaş! Eğer kendine bir hizmetçi tutmak istiyorsan ana ile babayı tutacaksın. Bunların işlerinde hile hurda olmaz, sadakatle meccanen çalışırlar.”

Evet, rahmetli annem ve babamın benim/bizim için fedakârane emeklerini hangi kelimelerle anlatabilirim, doğrusu bilemiyorum!

İnsanın en birinci üstadı, annesi ve babasıdır. Hayatımızdaki her şey onlarla başlar. Lâkin babamınki biraz garip. Zira ileriki yıllarında Hamza Dedemin, evimizde, babam ile yaptıkları konuşma ya da tartışmalarından kendisinin çok da baba yardımı ve eğitimi almadan geleceğini bin bir güçlüklerle hazırladığını ve kendini yetiştirdiğini hatırlıyorum.

Küçükken geçirdiği suçiçeği hastalığı, gözünün birinin kaybına sebep olur. Açık ama görme özelliğini yitiren gözü, artık onun “Kör Niyazi “ünvanına vesile olacak. Ama o, bu rahatsızlığını çoktan aşmış, içselleştirmiş ve âdeta bir isim olarak kullanmakta idi. Zira biz bile kendimizi tanıtırken onun bu ünvanını zikrederek başlardık.

Evdeki otoritesi yerinde idi. Çoğu zaman dükkândan getirdiği yevmiye defterini küçük kalemi ile kontrol ederdi. Kur’an kursuna gittiğim ilk günlerde bana yardımcı olduğunu rahmetle anarım. Aile içi vukuatları “üretmeyin” diye büyümeden önler, özel görüşmelerle ikna eder, çözüm arardı.

İş ve ev komşuları babamı pek severler. Hacca gittikten sonra “Hacı Ağa” ünvanıyla anılır. Rahmetli Abidin Akın, hem komşumuz ve hem de hısımımız idi. Babam onunla sohbeti pek severdi. Sonraları Destici Tat Mehmet, Demircili Muharrem Amca ile yakın sohbetli görüşmelerini hatırlıyorum.

Çarşıda sabah erkenden takılmalar başlar. Bakkal (Deli) Rıfat, kunduracı Şerafettin, Nevşehirli Ali, pırtıcı Kürt Ato, Cıngıllı Dede ile aralarında çay ikramı faslının yeni konusu var idi. Şerafettin Amca ileri yaşında genç bir ferik ( genç hanım) alır ve bir de kız çocukları olur. Akşam olmadan kızını babasına yollar. Kız acele gelir ve “Baba, anam seni çağırıyor.” deyince, heyecanlanan Şerafettin Usta doğruca eve gider. “Hayırdır avrat, niye çağırdın?” deyince “Bişey yok herif, akşama hangi yemeği yapayım, onu sormak için çağırdım.”, ifadesi artık aralarında tekerleme olarak bizimkilerin sabah muhabbetlerinin siftahıdır.

Ekrem Ağabeyimin genç yaşta kalb rahatsızlığı; babamı, ağabeyime rahat bir işi olsun diye sarraf dükkânı açmaya yönlendirir. Her ikisi de Koçhisar’ın itimad edilen sağlam esnafı ve şahsiyetidirler, Allah, rahmet eylesin.

Yardımseverliği, reklamsızdır. Kime nasıl ve ne kadar yardım yaptığını, yardım görenlerden duyardık, sonraları. Her Mevlid Kandilinde mevlit okutur, garip ve yoksulları ısrarla yemeğe dâvet ederdi.

O, dağ gibi sarsılmayan adamı, ilkin Ekrem Ağabeyimin ve sonrasında da anamın vefatı yıktı desem, abartmamış olurum.

Allah, rahmet eylesin.

Mehmet Çetin

22.05.2018 Yeni Foça İzmir

3 Yorum

  1. Allah’ım rahmet eylesin.
    Yazıda ismi geçenlerin mekanları Cennet olsun inşallah

  2. Hayati Yıldırım’ın bir hatırası
    Görüp yaşadığım ve hayatımda uygulamaya çalıştığım bir anımı paylaşayım abi.
    Ben 7-8 yaşındaydım, şimdi 47.
    Allah rahmet eylesin, Niyazi emmim hastalanmış, bende Kara Mehmet dedemle ziyarete gitmiştik sizin eve
    Niyazi emmim hasta yatağından kalkıp dedemin elini öpüp, tekrar yatağına gitmişti
    Bu beni çok etkilediydi. Şimdi ben bunu küçüklerin yanında hep yapıyorum. Belki örnek alırlar diye
    Görüşmek üzere Allah’a emanet ol.

  3. Amcaoğlum Hamza Çetin’in yorumu:
    Abiciğim!
    Allah senden razı olsun. Beni eski günlere döndürdün. Hayat bu, inşallah mekânları Cennet olsun.
    Bir gün Koçhisar’a gitmiştim. Karşımdan amcama benzer biri geliyordu, yaklaşınca amcam olduğunu anladım. O zaman Ekrem abi ve Dudu annem vefat etmişti. Ben amcama sarıldım ve çok ağladım, çünkü kanadı kırılmış kuş gibiydi, o da ağladı. Allah, hepsine rahmet eylesin. Âmin.

Yorum yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir